ก่อสร้างอาคาร ๑๐๐ ปี : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 57 / 93

พระมหาโมคคัลลานเถระ เธอจงดูร่างกาย อันกระดูก ๓๐๐ ท่อน ยกขึ้นตั้งไว้มีแผลทั่วไป อันบุญกรรมกระทำให้วิจิตร กระสับส่าย พวกคนพาลพากันดำริโดยมาก ไม่มีความยั่งยืนมั่นคงอยู่เลยนี้เถิด ขุ.เถร.มก.๕๓/๔๓๓/๔๐๐ ๑๐๐

พระมหาโมคคัลลานเถระ อนึ่ง...ชนผู้มีความเพียรเหล่าใด พิจารณาเห็นสังขารทั้งหลาย โดยความเป็นของแปรปรวน และโดยไม่ใช่ตัวตน ชนผู้มีความเพียรเหล่านั้น ชื่อว่าแทงตลอดธรรมอันละเอียด เหมือนนายขมังธนูยิงบนทรายจา

พระมหาโมคคัลลานเถระ ภิกษุผู้มีสติ ควรรีบละเว้นความพอใจ รักใคร่กามารมณ์เสีย เหมือนบุคคลรีบถอนหอกออกจากตน และเหมือนบุคคลรีบดับไฟ ซึ่งไหม้อยู่บนศรีษะตน ฉะนั้น ขุ.เถร.มก.๕๓/๔๓๕/๔๐๐ ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

พระวังคีสเถระ ภิกษุ...ควรละความไม่ยินดี ความยินดีและความตรึก อันเกี่ยวกับบุตรและภรรยา เป็นต้น เสียทั้งหมดแล้ว ไม่ควรจะทําตัณหาดังป่าชัฏ ในที่ไหนๆ อีก เพราะไม่มีตัณหาดังป่าชัฏ ชื่อว่า เป็นภิกษุ ขุ.เถร.

พระวังคีสเถระ รูปอย่างใดอย่างหนึ่ง ซึ่งอาศัยแผ่นดินก็ดี อยู่ในอากาศก็ดี และมีอยู่ใต้แผ่นดินก็ดี เป็นของไม่เที่ยง ล้วนแต่คราคร่าไปทั้งนั้น ผู้ที่แทงตลอดอย่างนี้แล้ว ย่อมเที่ยวไป เพราะเป็นผู้หลุดพ้น ขุ.

พระอานนท์เถระ จิตของท่านเร่าร้อน ก็เพราะความสําคัญผิด เพราะฉะนั้นท่านจงละทิ้งนิมิตอันงาม ซึ่งประกอบด้วยราคะเสีย ท่านจงอบรมจิต ให้มีอารมณ์อันเดียว ตั้งมั่นเด็ดเดี่ยว ด้วยการพิจารณาสิ่งทั้งปวง ว่าเป็นขอ

พระวังคีสเถระ บุคคลควรพูดแต่วาจา ที่ไม่ยังตนให้เดือดร้อนนั้น อนึ่ง วาจาใดที่ไม่เบียดเบียนคนอื่น วาจานั้นแลเป็นวาจาสุภาษิต ขุ.เถร.มก.๕๓/๔๘๗/๔๐๑ ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

พระวังคีสเถระ พระพุทธเจ้าตรัสวาจาใด เป็นพระวาจาปลอดภัย เป็นไปเพื่อบรรลุนิพพาน เพื่อทำซึ่งที่สุดแห่งทุกข์ พระวาจานั้นแลเป็นวาจาสูงสุด กว่าวาจาทั้งหลาย ๑๐๐.--ทะ เรามิ ขุ.เถร.มก.๕๓/๔๘๗/๔๐๑

วาทะพระเถรี ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

อย่างคือ พระบุตตาเถรี เราเป็นผู้พ้นด้วยดี เป็นผู้พ้นโดยชอบ ด้วยความหลุดพ้นจากความค่อม ๓ ค่อมเพราะครก ๑ ค่อมเพราะสาก ๑ ค่อมเพราะสามี ๑ เป็นผู้พ้นแล้วจากความเกิด และความตาย ถอนตัณหาเครื่องนำไปสู่ภพได้แล

พระอภัยมาตาเถรี ข้าแต่แม่ ท่านจงพิจารณากายนี้ ซึ่งไม่สะอาด มีกลิ่นเหม็นเน่า เบื้องบนลงมาจนจรดพื้นเท้า เบื้องล่างขึ้นไปจนจรดปลายผม เมื่อพิจารณาอยู่อย่างนี้ เราถอนราคะทั้งปวงได้ ตัดความเร่าร้อนได้ เราเป

ทันถิกาเถรี ข้าพเจ้าออกจากที่พักกลางวัน บนภูเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นช้างลงสู่แม่น้ำ แล้วขึ้นจากแม่น้าที่ฝั่งนที นายหัตถาจารย์ถือขอ ให้สัญญาว่า จงให้เท้าช้างเหยียดเท้าออกแล้ว นายหัตถาจารย์ก็ขึ้นช้าง ข้าพเจ้า

หลังจากเห็นช้างนั้น ข้าพเจ้าเข้าป่าหาจิต ให้เป็นสมาธิ เพราะกิริยาของช้างนั้นเป็นเหตุ ขุ.เถรี.มก.๕๔/๘๖/๔๓๓ ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

พระปฏาจาราเถรี ผู้ชายทั้งหลาย ไถนาด้วยไถ หว่านเมล็ดพืชลงที่พื้นนา ได้ทรัพย์มาเลี้ยงดูบุตรภริยา ข้าพเจ้าสมบูรณ์ด้วยศีล ทําตามคําสั่งสอนของพระศาสดา ไม่เกียจคร้าน ไม่ฟุ้งซ่าน ไฉนจะไม่ประสบพบพระนิพพานเล่า

พระปฏาจาราเถรีเป็นตัวอย่างของการมีศีลและการทำงานที่เป็นประโยชน์ต่อชีวิต โดยเฉพาะการไถนาและหว่านเมล็ดพืชเพื่อนำไปสู่ชีวิตที่ดีและการถูกต้องตามคำสอนของพระศาสดา เมื่อปฏิบัติตามศีลและมีความตั้งใจ หลักธรรม

พระสี่รูปจาลาเถรี เทวดาชั้นดาวดึงส์ ชั้นยามา ชั้นดุสิต ชั้นนิมมานรดี ชั้นปรนิมมิตวสวัตดี พากันไป จากภพสู่ภพ ทุกๆ กาล นำหน้าอยู่แต่ในสักกายะ ล่วงสักกายะไปไม่ได้ ก็แล่นไปหา ชาติและมรณะ โลกทั้งปวงถูกไฟไห

บทนี้กล่าวถึงการเดินทางผ่านภพต่าง ๆ โดยเทพเจ้า และการสั่งสอนจากพระพุทธเจ้าที่ไม่มีใครสามารถเข้าใจได้อย่างแท้จริง แต่ใจของผู้เขียนรู้สึกยินดีในธรรมที่พระองค์แสดง โลกทั้งปวงถูกไฟไหม้และฝ่ายดีจะต้องสามาร

ข้าพเจ้าฟังคำสั่งสอนของพระองค์แล้ว ยินดีอยู่ในพระศาสนา วิชชา ๓ ข้าพเจ้าก็ บรรลุแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้า ก็ทําเสร็จแล้ว ข้าพเจ้ากำจัดความเพลิดเพลินในสิ่ง ทั้งปวงได้แล้ว ทําลายกองแห่ง ความม

ข้อความนี้กล่าวถึงการที่ผู้บรรลุธรรมได้ฟังคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าและได้รับความรู้ในพระศาสนา เรียนรู้การกำจัดความเพลิดเพลินและทำลายความมืดในจิตใจ การเข้าใจถึงตัวตนและความสำคัญของการปฏิบัติธรรม พบถึงการ

อย่าง พระกีสาโคตมีเถรี เฉพาะโลก พระมุนีทรงสรรเสริญ ความเป็นผู้มีกัลยาณมิตร คนเมื่อคบกัลยาณมิตร แม้เป็นพาลก็พึงเป็นบัณฑิตได้บ้าง ควรคบแต่สัตบุรุษคนดี คนคบสัตบุรุษ ปัญญาย่อมเจริญได้เหมือนกัน คนคบสัตบุรุ

บุคคลพึงรู้จักอริยสัจ แม้ทั้ง ๔ คือ ทุกข์ ทุกขสมุทัย ทุกขนิโรธ และมรรคมีองค์ ๘ ๑๐๐.--ทะ เรามิ ขุ.เถรี.มก.๕๔/๓๐๐/๔๖๔

พระสุภากับมารธิดาเถรี อนึ่ง เงินทองนี้ทําให้เกิดความโลภ ความมัวเมา ความลุ่มหลง ความติดดังเครื่องผูก มีภัย มีความคับแค้นมาก เงินทองนั้นไม่ตั้งอยู่ยั่งยืนเลย ขุ.เถรี.มก.๕๔/๔๑๖/๔๗๑ ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

พระศุภากับมารธิดาเถรี การถูกฆ่า การถูกจองจ่า การต้องโทษ มีการตัดมือ เป็นต้น ความเสื่อมเสีย ความเศร้าโศก พิไรรำพัน ความพินาศเป็นอันมากของนรชน ที่ตกอยู่ในกามทั้งหลาย ก็มองเห็นกันอยู่ ขุ.เถรี.มก.๕๔/๔๑๖/๔